ECLI:NL:RBDHA:2025:25144 - Rechtbank Den Haag - 24 december 2025

Procesverloop

1. Bij besluit van 4 december 2025 (het bestreden besluit) heeft verweerder aan eiser de maatregel van bewaring op grond van artikel 59, eerste lid, aanhef en onder a, van de Vreemdelingenwet 2000 (Vw) opgelegd.

Overwegingen

2. Eiser stelt van Libische nationaliteit te zijn en te zijn geboren op [geboortedatum] 1993.

3. In de maatregel van bewaring heeft verweerder overwogen dat de openbare orde de maatregel vordert, omdat het risico bestaat dat eiser zich aan het toezicht zal onttrekken en eiser de voorbereiding van het vertrek of de uitzettingsprocedure ontwijkt of belemmert. Verweerder heeft, onder verwijzing naar artikel 5.1b, eerste, derde en vierde lid, van het Vreemdelingenbesluit (Vb), als zware gronden vermeld dat eiser:3a. Nederland niet op de voorgeschreven wijze is binnengekomen, dan wel een poging daartoe heeft gedaan;3c. eerder een visum, besluit, kennisgeving of aanzegging heeft ontvangen waaruit de plicht Nederland te verlaten blijkt en hij daaraan niet uit eigen beweging binnen de daarin besloten of gestelde termijn gevolg heeft gegeven;3i. te kennen heeft gegeven dat hij geen gevolg zal geven aan zijn verplichting tot terugkeer;

4. Eiser wijst erop dat het proces-verbaal van binnentreden niet is geüpload. Bij gebrek aan controleerbaarheid moet volgens eiser het ervoor worden gehouden dat het binnentreden onrechtmatig is geweest. Verder blijkt uit het gehoor voorafgaande aan de vrijheidsontnemende maatregel dat eiser wordt tegengeworpen dat hij niet wil terugkeren naar Venezuela. Dit is onbegrijpelijk, omdat eiser de Libische nationaliteit heeft. Voor zover sprake is van knip - en plakwerk uit andere documenten is dit onzorgvuldig. Verder bestrijdt eiser zware grond 3a. Van een geplande inreis zonder de benodigde documenten was geen sprake. Eiser is blijkens het proces-verbaal van bevindingen bij de asielaanvraag door de Verenigde Staten de toegang geweigerd en teruggestuurd naar Amsterdam. Het ontbreken van een Schengenvisum zegt dus niets over de intenties van eiser. Ten aanzien van lichte grond 4a voert eiser aan dat deze grond feitelijk hetzelfde is als zware grond 3c en dat verweerder twee gronden baseert op hetzelfde feit. Verder heeft eiser op 2 december 2025 hoger beroep ingesteld bij de hoogste bestuursrechter[1] en daarbij om een voorlopige voorziening verzocht. Eiser mag de voorlopige voorzieningenprocedure in Nederland afwachten. Eiser is daarom niet verwijderbaar. Daarbij heeft verweerder in strijd met eigen beleid de Afdeling niet verzocht om het verzoek zo spoedig mogelijk te behandelen.

5. De rechtbank overweegt als volgt.

6. Verweerder heeft op 16 december 2025, na indiening van de beroepsgronden, het proces-verbaal van binnentreden aan het digitale dossier toegevoegd. Eiser heeft hier niet op gereageerd. Van onrechtmatigheden bij het binnentreden is naar het oordeel van de rechtbank niet gebleken. Ten aanzien van de vermelding van Venezuela in het bestreden besluit, overweegt de rechtbank dat hier sprake is van een kennelijke verschrijving, omdat uit de rest van het besluit genoegzaam blijkt dat verweerder inzet op terugkeer van eiser naar Libië. Naar het oordeel van de rechtbank is dit weliswaar slordig, maar niet onzorgvuldig.

7. Over zware grond 3a oordeelt de rechtbank dat verweerder deze grond terecht heeft tegengeworpen. Hierbij is slechts van belang is of deze grond feitelijk juist is. Niet in geschil dat eiser niet beschikte over de juiste reisdocumenten om Nederland op de voorgeschreven wijze binnen te komen. De intentie van eiser is daarbij niet relevant. Ten aanzien van zware grond 3c en lichte grond 4a verwijst de rechtbank naar de uitspraak van de hoogste bestuursrechter van 25 maart 2020 waarin is geoordeeld dat een feitelijke of nadere toelichting voor meerdere gronden kan worden gebruikt.[2]

8. Verder oordeelt de rechtbank dat verweerder in het bij de Afdeling ingediende verzoek om een voorlopige voorziening geen aanleiding heeft hoeven zien om de maatregel niet op te leggen. Het enkel indienen van een verzoek om een voorlopige voorziening bij de hoogste bestuursrechter maakt niet dat zicht op uitzetting ontbreekt of dat verweerder niet aan de uitzetting van eiser mag werken. Ten overvloede merkt de rechtbank op dat de Afdeling op 16 december 2025 het hoger beroep ongegrond heeft verklaard en het verzoek om een voorlopige voorziening te treffen heeft afgewezen.

9. Ook met inachtneming van de ambtshalve toetsing waartoe de rechtbank gehouden is,[3] ziet de rechtbank geen grond voor het oordeel dat de maatregel van bewaring onrechtmatig is geweest. Het beroep wordt ongegrond verklaard. Daarom wordt ook het verzoek om schadevergoeding afgewezen.

10. Voor een proceskostenveroordeling bestaat geen aanleiding.

Beslissing