ECLI:NL:RBAMS:2024:8884 - Rechtbank Amsterdam - 11 december 2024

[eisers] , uit [woonplaats] , eisers

de Raad van bestuur van de Sociale verzekeringsbank, verweerder

Inleiding

1. In deze uitspraak beoordeelt de rechtbank het beroep van eisers tegen de beslissing van verweerder om met terugwerkende kracht AOW[1] toe te kennen van 1 augustus 2022 tot en met 2 december 2022.

2. Verweerder heeft op het beroep gereageerd met een verweerschrift.

3. De rechtbank heeft het beroep op 27 november 2024 op zitting behandeld. Hieraan hebben deelgenomen: mr. R.E. Jonen, de waarnemer van de gemachtigde van eisers, en mr. J.G. Starreveld.

Beoordeling door de rechtbank

4. De rechtbank beoordeelt allereerst of het beroep van eisers ontvankelijk is. De rechtbank is van oordeel dat het beroep niet-ontvankelijk is. Hierna legt de rechtbank uit hoe zij tot dit oordeel is gekomen en welke gevolgen dit oordeel heeft.

5. Degene die beroep instelt, moet daarbij de gronden van het beroep vermelden.[2] Als het beroepschrift geen beroepsgronden vermeldt, kan de rechtbank, na eiser een herstelmogelijkheid te hebben geboden, het beroep niet-ontvankelijk verklaren.[3]

6. Op 22 april 2024 is namens eisers beroep ingesteld. Daarbij zijn geen beroepsgronden vermeld. Met een brief van 29 april 2024 heeft de rechtbank om de beroepsgronden gevraagd en daarbij een termijn gesteld van vier weken. Volgens deze brief is slechts in uitzonderlijke gevallen uitstel van deze termijn mogelijk. Daartoe moet een schriftelijk verzoek worden ingediend, uiterlijk een week van de gestelde termijn. De rechtbank heeft daarbij gemeld dat, als aan dit verzoek om beroepsgronden niet wordt voldaan en ook geen verzoek wordt gedaan om uitstel, de rechtbank het beroep niet-ontvankelijk kan verklaren. In reactie hierop heeft de gemachtigde van eisers met een brief van 3 mei 2024 aangegeven geen beroepsgronden te zullen aanleveren. De gemachtigde heeft de rechtbank verzocht om de bezwaargronden als in het beroepschrift overgenomen te beschouwen.

7. Namens eisers zijn geen beroepsgronden opgegeven. Er is met een verwijzing naar de bezwaargronden volstaan. Verweerder is echter in de beslissing op bezwaar van 20 maart 2024 al gemotiveerd ingegaan op de bezwaargronden. In beroep is, door alleen naar de bezwaargronden te verwijzen, niet gemotiveerd uiteengezet waarom het standpunt van verweerder en de motivering daarvan onjuist zijn. Daardoor blijft in het midden waarom eisers het oneens zijn met de beslissing die juist naar aanleiding van de bezwaargronden is genomen.

Conclusie en gevolgen

8. Het beroep is niet-ontvankelijk. De rechtbank beoordeelt de zaak dus niet inhoudelijk. Eisers krijgen het griffierecht daarom niet terug. Zij krijgen ook geen proceskostenvergoeding.

Beslissing

Informatie over hoger beroep